Maar kan je het Egypte kwalijk nemen? Wie veel schulden heeft en weinig vrienden, kan niet kieskeurig zijn.
Egypte moet 112 miljoen mensen voeden, maar produceert zelf niet genoeg tarwe. Daarom importeert het jaarlijks 12 à 13 miljoen ton, vooral uit Rusland. De handel in landbouwproducten tussen beide landen groeide in de eerste vier maanden van 2026 met meer dan 15%.
Voor Egypte is goedkoop brood cruciaal. Het broodsubsidiesysteem vormt een belangrijk onderdeel van de sociale stabiliteit. Stijgende broodprijzen hebben in het verleden bijgedragen aan politieke onrust, zoals tijdens de Arabische Lente van 2011.
De afgelopen jaren kwam ongeveer 60% van de Egyptische tarwe-import uit Rusland. Door de oorlog in Oekraïne is die afhankelijkheid van Russisch graan zelfs verder toegenomen.
Rusland en Egypte willen nu hun samenwerking verdiepen. President Poetin stelde voor om in Egypte een gezamenlijk graan- en energieknooppunt op te zetten, waarmee Rusland Afrika en het Midden-Oosten kan bevoorraden. Egypte ziet hierin een kans om uit te groeien tot een regionaal centrum voor opslag en verwerking van graan.
De VS en Europa kunnen de enorme Egyptische vraag naar tarwe niet gemakkelijk overnemen; Rusland wel. Daardoor krijgt Moskou niet alleen economische voordelen, maar ook politieke invloed in een strategisch belangrijk land aan het Suezkanaal.
Deze ontwikkeling past in een bredere trend: landen in het mondiale zuiden spreiden hun internationale relaties. Rusland biedt graan en kunstmest, China infrastructuur. Voor veel landen worden de keuzemogelijkheden groter, terwijl het Westen moeite heeft een even aantrekkelijk alternatief te bieden.
De groei van de handel is slechts een cijfer. De echte betekenis zit in de opbouw van langdurige samenwerking via graanopslag, kunstmest, irrigatieprojecten en uitwisselingsprogramma’s. Dat maakt de relatie tussen Rusland en Egypte steeds sterker en moeilijker te verbreken.
